Mocht je ook blij gebruik gemaakt hebben van de informatie op deze pagina, wees dan zo lief even wat in het gastenboek te zetten. Het domein punt.nl gaat blogs verwijderen waar 3 maanden lang geen berichten worden geplaatst. Als ik elke maand een bericht plaats zakt de informatie alleen maar verder naar beneden. Komt natuurlijk ook bij dat ik benieuwd ben of de informatie nuttig was!!

1 Convertible Peso (CUC)=1 dollar (even de koers in de gaten houden en omrekenen naar euro's, kwam in ons geval neer op 0.77 eurocent.

27 Pesos Moneda Nacional (MN) =1 CUC= 1 dollar. De dollar wordt niet meer geaccepteerd.

Wij hebben gewoon veel, heel veel, cash meegenomen. Euro's dus. In elk stadje zit wel een Cadeca waar je zonder provisie je euro's om kunt wisselen tegen CUC's en MN. Je kan daar ook met je Credit Card (geen Amerikaanse!) Cash geld opnemen, dus iets minder cash meenemen is ook een optie. Cadeca's zitten eigenlijk wel in elke stad. Hebben we in Havana gedaan en dat werkte uitstekend. Traveler Cheques kunnen dus niet!

Gemiddeld wisselden wij 20 euro per 6 dagen om in MN. Waarom MN? Lees hieronder het tabelletje maar.

 

Een voorbeeldje:  

 

	Barretjes, pesostalls	Toeristenkroegen, restaurants
Bier	fles 10 MN (Timina of Antilana), bekertje 5 MN	Flesje Bucanero/Crystal 1 CUC
Rum	glas 4 MN, fles +/-75 MN (En het is lekkere zachte rum)	Fles Havana Club 5 tot 6 dollar (Scherpe rum, messensteek in je keel)
Pizza	3 MN	5 CUC, als je ze al kunt krijgen.
Broodje kaas/ham/worst	5 MN tot 10 MN	2 tot 3 CUC
Maaltijd	Creola-maaltijd met rijst, bonen, varkensvlees, yucca en sla: 20-35 MN	Paladares: 5 tot 10 CUC Overig: simpele happen voor 5 CUC

Het laatste weekje Cuba

---

Onze terugrit per boot en bus verliep prima. Mooi op tijd in Havana. Eerst wat eten en drinken. Lekkere broodjes met verse ham (vet) en wat water. Op naar het Viazul kantoortje waar we in dollars een ticket naar Las Tunas kochten voor 45 dollar per persoon.   De bus zou met een uurtje vertrekken. Dus nog even koffie scoren en chillen in het zonnetje op het Plaza de la Revolucion.

Terwijl we genoten van de zon kwam er een jochie op ons af. Of we een taxi wilde. Aangezien las Tunas 700 kilometer verderop ligt zeiden we voor de gein: Ja, naar Tunas. Tot onze verbazing was het wel mogelijk! Voor 35 dollar per persoon konden we met een auto gebracht worden. Zonder de tussenstops van de bus.   Dat was dus mooi 10 dollar goedkoper. Maar...je moest dan met zijn vieren in 1 auto, en met Henks' 1.98 leek ons dat niet zo handig.

Maar binnen 5 minuten was er een ander mannetje. Hij bood 140 dollar voor twee personen in 1 auto. Dat klonk beter. Wij wilden namelijk liever wat sneller in Tunas zijn dan de Viazul bus omdat we anders om de onmogelijke tijd van 04.30 in Tunas aan zouden komen. Dan daar nog weer wat zien te regelen naar Playa Santa Lucia en dan waren we dus meer dan 24 uur aan het reizen.

 

Met moeite kreeg Henk 5 dollar van de prijs af. Het jochie zei dat Cubanos pobre (lees: arm) zijn. Haha, we wezen hem even op al zijn merkkleding. Hij zag er de humor wel van in. Buskaartjes ingeleverd bij het Viazul-kantoortje. De vrouw vroeg uiteraard waarom we ze weer inleverden. Ik hing een smoes op dat we de dag erop met het vliegtuig zouden gaan. Ik wilde die knaapjes niet verklikken. Hebben ze straks de politie nog aan hun broek hangen ook.

Dus, hup met die knaapjes de auto in. Eerst even bukken voor de politie en kruipend de auto in. Uiteraard twee chauffeurs want het was een takke-end rijden.

Na een uurtje rijden hadden we een lekke band. Geen probleem. Even een nieuwe band voor 10 dollar en klaar.

 

Onderweg met de guys bij een tentje Creola gegeten voor 25 peso per persoon (iets minder dan een dollar dus) en het smaakte goed. Op weg naar Camaguey was er een auto van de weg gevlogen en over de kop geslagen. Het bleek een vriend van de guys te zijn. Ja ja, iedereen heeft overal vrienden. Dus we maakten 15 minuten later een tussenstop in Florida (off all places) en daar regelde onze chauffeur weer een andere chauffeur, ook weer een vriend van hem. Hmmmm....dachten wij. Wel vreemd.

Hij gaf uitleg: hij wilde naar dat ongeluk om te helpen. Dus hij betaalde die jongen die ons verder zouden brengen voor de rest van de rit. Nog steeds vonden we het raar. Maar toen zei onze chauffeur: "Kijk, ik geef het geld aan hem, zie je? En hij brengt jullie naar Tunas" . Dit overtuigde ons ervan dat hij ons echt wilde laten weten dat het goed zat. En dat zat het ook. Ze namen heel lief afscheid en wenste ons veel plezier. Cubanan helpen tenminste nog bij een ongeluk in plaats van kijkfiles te veroorzaken!

 

We vroegen de nieuwe chauffeurs of ze ons ook naar Playa Santa Lucia wilden brengen. Dat wilden ze wel, er was ook carnaval daar!! "O???" vroeg ik de jongen. In het onverstaanbaar Camagueys antwoordde hij dat dat echt zo was. Grappig, wij dachten alleen in de zomer. Van zijn onverstaanbare uitleg begreep ik dat het iets met Valentijnsdag te maken had.   Na twee uurtjes tuffen waren we er! Gelukkig maar, de auto begon raar te doen . Om een uurtje of 1 midden in de nacht konden we dan onze tassen uitpakken. De bestemming: een All-Inclusive Resortje voor 100 dollar per nacht. Schrikken van de prijs, maar eigenlijk valt het ook wel weer mee. We vergaten even dat de dollar laag stond en we dus eigenlijk voor 40 dollar p.p. aan het overnachten waren.   Ja, we konden het toch niet laten om nog even een all-inclusive te pakken. Helemaal verslaafd aan die Canadezen en de entertainers!!

 

Nee, eigenlijk was het een soort noodzaak (excuus 1). We wilden sowieso nog 5 dagen niks doen en aan het strand hangen. Ik dacht dat het bij Holguin in de buurt wel kon. Maar dat kon dus mooi niet. Ja, het kon wel. Als je minimaal 200 dollar voor een hotel wilde betalen (volgens de LP dan)!!!!!! Mooi niet dus. Een andere optie was Gibrara. Maar daar had je geen slaapmogelijkheid in de buurt van de zee. Daar moest je dan weer 7 kilometer verderop zien te komen om lekker te kunnen beach bummen. Dus dat leek ons niets. Maar: wel spijt een beetje, het moet wel een leuk stadje zijn en het is ook goed te doen als dagtripje vanaf Holguin, kwamen wij de laatste dag achter (Een particuliere taxi kost zo'n 20 dollar).

 

Goed, dus dan maar AI voor relatief weinig. Eerst hebben we lekker een biertje gedronken in de carnaval sfeer, dat was pas een binnekomer! En het stond tot onze verbazing helemaal vol met Cubanen, geen mensen met polsbandjes! Vreemd, op 100 meter van het hotel nog wel.

Na twee biertjes het bed ingedoken en VEEL geslapen!

 

Dag 2 in Playa Santa Lucia

De tweede dag lekker aan het strand gehangen! Even niet meer reizen en wachten op bussen, boten en nog meer onverklaarbare dingen waar je hier nog wel eens voor moet wachten.

We kregen nog een beetje ruzie met de trut van de receptie. We gingen een beetje zeuren om korting (Hollands) en vervolgens had ze opeens nog maar 3 i.p.v. de 5 beloofde nachten beschikbaar. Dus wij pissig! We moesten nog wel betalen, maar Henk deelde haar mee dat we dat "manana" wel zouden doen. Ha, dat zal haar leren. Dat wijffie had me toch ook een houding en uitstraling!

 

We besloten om maar even langs de andere hotels te lopen en te vragen of ze plek hadden. Allemaal vol. Later hoorde ik ook dat het echt klopte. Canadezen in ons hotel waren daar terecht gekomen omdat het hotel van de buren vol zat. Dan zat er niks anders op! Gewoon maar weer op zoek naar een Cubaan en om een Casa vragen. Niet dat daar (legale) Casa's zijn. Maar in Cuba kan alles als je dollars wilt verdienen.  

Tijdens onze zoektocht kwamen we aan in het "dorpje" Santa Lucia. Ook daar was carnaval volop aan de gang. Muziek buiten, bier, eettentjes. Dus wij besloten bij een tentje een biertje te halen en de barman is even te polsen. We legden de situatie uit en hij ging voor ons zoeken. We moesten met hem meelopen door het wijkje heen. Ik kreeg nog even een trui van hem, ik liep in mijn hemdje maar het was behoorlijk afgekoeld. Lief toch he?

Na wat heen en weer lopen en vragen vertelde hij ons dat de dag erop naar dezelfde plek moesten komen. Dan was het wel geregeld. Okey. Doen we! Dus wij blij richting hotel. We zaten ons al te verheugen om heel arrogant die receptie-trut de sleutels te geven. DOEI!!

 

Maar, nog eerst even feesten! Het Carnaval gebeuren was volop aan de gang. Met optocht en dans erbij. Tijdens het bierdrinken ontmoetten we een jong Cubaans stelletje. Na de mannelijke helft van het stel verteld te hebben dat we uit Holland kwamen zei hij: " Frikandel speciaal" en "Ik heb houten klompen aan". Klonk heel grappig. Hij had een vriend die Nederlands sprak en daar had hij wat van geleerd. Maar er kwamen zowaar, weliswaar houterig, wat Nederlandse zinnen uit.

De rest van de avond met het stelletje een beetje lol gemaakt. Henk haalde er een fles rum bij en het feest kon beginnen. Genoten van het Cubaanse Cabaret waar we niks van verstonden. Maar wel gelachen. Een grappig mannetje stond heel hard te lachen, direkt naast mij. Zijn lach maakte mij aan het lachen. Maar hij dacht dat ik het allemaal begreep en om de grappen moest lachen. Dus bij elke grap keek ie me blij aan en ging heel hard lachen, zo van: "Goeie he?"

Uiteraard maakte dat ons weer aan het lachen en zo ging het een half uurtje door.

Na veel rum en bier nog even wat gegeten op een bankje. In mijn dronken bui heb ik nog een oud mannetje patatjes zitten voeren van Henks' bord. Dus..schaamteloos. Maar hij at het wel op. Dus het zal hem wel gesmaakt hebben.

 

Na een ontbijtje wilde we het hotel betalen en tassen inpakken. We liepen even naar de receptie en er stond nu een vriendelijk mannetje achter. "Don't shoot me" riep hij. "Jullie kunnen gewoon 5 nachten blijven". HUH?? Mwah, okey dan. Dan had ons getier toch nog wel wat geholpen.   's Avonds wilde we nog wel die man die onze Casa geregeld had afzeggen. Heel moedig nog heengelopen, maar meneer was er niet. Nou, alles toch maar weer goed gekopen.

De rest van de dagen hebben we lekker gerelaxed en met een Canadees Beavis en Buthead broederschap lol gehad. Die lui waren echt zooooo dom, maar dus GEZELLIG. Op de dag van aankomst kwam een van die jongens echt ladderzat het zwembad uit. 's Avonds leefde hij nog wel, maar er kwam alleen maar een stom B&B-lachje uit. Geweldig wat een lui. Ach, het was best lachen met die luitjes.

 

De laatste dag hebben we nog met een paardenkoets-man een taxi geregeld naar Holguin. 's Ochtends om 09.00 werden we opgehaald door een zwarte Plymouth. Echt zo'n mooie old timer. Zit toch ook wel zo lekker ruim!. Voor 60 dollar bracht hij ons naar Holguin, zo'n 3 uur rijden.   Dag All Inclusive Resorts!! Vijf dagen is ook echt MEER DAN GENOEG!!

 

 

 

 

 

 
Het eiland is leuk en relaxed. Dus we wilden twee dagen langer blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteindelijk zijn we twee dagen bezig geweest om een kaartje te regelen voor de boot. Dus.

Vanaf Santa Clara was het zo'n 250 kilometer naar Havana over de snelweg. We reden het in 3 uur tijd. Erg vreemd om hier over de snelweg te rijden. Soms is de snelweg gewoon een half uur leeg!! En dat terwijl ie soms wel 6 baans is. Henk had de poten goed op het gaspedaal en met 100 kilometer per uur zoefde we over een spoorwegovergang op de snelweg, waar je verplicht bent om te stoppen en waar bijna altijd politie staat, maar dat ging goed. Geen politie achter ons aan. Mooi zo.

Verder staan ze langs de snelweg met knoflookstrengen en volgens mij pakken met crackers. Sja, en zelfs als die verkooplui een huurauto zien aankomen (volgens mij de helft van de auto's op de snelweg bestaan uit huurauto's) houden ze dat ding enthousiast omhoog. Ja, wat moeten we dan met een meter knoflook????? En ze zetten hun leven graag op het spel, ze staan gewoon lekker op de meest linkse rijbaan.

In de buurt van Havana moesten we een keer afslaan, anders moesten we met de auto heel havana door racen en daar hadden we natuurlijk weinig zin in. Er loopt een soort van ringweg om havana heen, en die hebben we na twee keer keren op de snelweg zelf (dat kan hier gewoon) toch gevonden. Nadat we in Havana kwamen moesten we onder een tunnel doorrijden en daarna richting de Malecon. Helaas, de eerste keer ging dat mis. Omdat het zo'n wirwar van wegen en rondjes was kwamen we op de weg die weer terug ging onder de tunnen door. Voor we deze tunnel in reden seinde een agent al dat we langzamer moesten rijden.

Na de tweede poging opnieuw de tunnel door, keren en verkeerd voorsorteren vond de politieagent het toch wel een reden om ons even staande te houden. Papieren laten zien en klaar. Vervolgens reed Henk weer strak op een voorsorteerstrook met een rood kruis erboven. Whoehaa..die politieagent zal wel gedacht hebben.....

 

De auto ingeleverd en met een taxi naar een Casa Particular. Het eerste huis was gelijk vrij dus daar bleven we. Het was een heel mooi coloniaans huis, met inderdaad een mooi dakterras, zoals de Lonely Planet zei. Maar deze mensen hadden een A-4tje met regels klaar liggen voor ons. Yuk. Ach ja, hup...Havana in. Op een of andere manier vond ik het een beetje tegenvallen. Na alle kleinere steden miste ik hier een beetje de persoonlijkheid. Hier hebben we voor het eerst wat meer jongens ontmoet die sigaren willen verkopen. Maar ook hier kom je er makkelijk vanaf. Wanneer je nee zegt dan vragen ze nog even waar je vandaan komt, om vervolgens te melden dat ze een " amigo" in Nederland hebben. Ja en??????? Gefeliciteerd.

Maar een jongen had een "amigo" in Nieuwegein. Dat is toeval, laat ik daar dus oorspronkelijk vandaan komen. Hij liet zijn naam zien in het adresboekje, maar ik kende hem niet.

 

's Avonds een Paladares uitgezocht uit de Lonely Planet. Moest lekker zijn. Dat was ie ook, maar belachelijk luxe. Ik denk dat deze een Michelinster had gekregen in Nederland. Allerlei prietelprutjes en blaadjes om het eten op te leuken, dure flessen wijn te krijgen en de drankjes waren ook flink aan de prijs. uuuuh...de LP was toch ooit voor rugzakschooiers?? Niet echt meer. Maar okey, het eten was wel lekker, maar het Cubaanse was hier ver te zoeken.

 

Omdat Havana niet echt onze liefde wist te veroveren wilde we eigenlijk de volgende dag al richting Isla de Juventud, maar de vrouw van onze Casa had even voor ons gebeld maar zei dat de boot al vol zat en dat het beter was om een dag later te vertrekken. Ze heeft voor ons telefonisch de kaartjes gereserveerd en die hebben we die dag opgehaald en de bus gereserveerd. Vervolgens nog even aan de Malecon gezeten en van het zonnetje genoten.

's Avonds nog even een biertje gedronken in een ranzige kroeg om de hoek bij de Casa. Dat heeft mij geleerd, ik kon 's nachts meerdere malen naar de wc wandelen.

Dus 's ochtends een zooi diloperamide naar binnen gewerkt, om vervolgens met de boot naar Isla de la Juventud te vertrekken.

Na wat navraag bij het hotel en andere mensen hebben we besloten om door te steken via de Topes de Colantes naar Santa Clara. Dit moest een erg steile bergweg zijn, waarmee we uiteindelijk wel 1 dag rijden zouden winnen. De tweede opties was doorrijden naar Sancti Spiritus, en vanaf daar doorrijden naar Havana.

Dus optie een uitgevoerd. Het was inderdaad stijl, maar de Lonely Planet had het weer eens lichtelijk overdreven. Volgens deze gids zouden taxichauffeurs uit San Francisco zelfs moeite hebben met deze weg, maar Henk heeft Zwitserland al een keer gedaan en het viel ook inderdaad erg mee. Gelukkig hadden we in Nederland al een gedetailleerde kaart van Cuba gehaald want ook hier was het soms zoeken. Maar zelfs met kaart reden we bijna nog een keer verkeerd. Ach ja, je schiet een mannetje aan, vraagt welke richting het volgende dorp is en je zit weer op de route. Soms moet je dat wel 4 keer doen in vijf minuten. Zo logisch is het hier soms. Op mijn kort stond toch echt dat je bij de T-splitsing naar links moest, maar in Cuba zegt dat helemaal niks. (En nee, dat heeft niks met het vrouw-zijn te maken en ook niet met mijn links-rechts probleem)

 

In Santa Clara hebben we onze laatste voucher opgemaakt bij Horizontes hotel Los Cayenes. Leuk gedaan dat hotel, een soort indianendorpje. Maar we zaten wel drie kilometer buiten Santa Clara zelf. Met een taxi zijn we naar het stadje gegaan en daar hebben we een beetje rondgehangen. Het is over het algemeen leuk om hier rond te hangen in een stadje, je spreekt wat mensen en je ontdekt weer es een kroegje hier en daar. Zo ook een dakterras waar je een uitzicht had op het centrale park en waar je lekker in de ondergaande zon kon genieten van een biertje. Maar ja, dan moeten ze eigenlijk wel bierglazen hebben om in te tappen. Die waren op, maar een dikke Cubaanse man die bij de bar stond wees naar de lege waterfles die ik in mijn handen had. In Cuba is een lege waterfles echt superhandig!! Oftewel, ik zei tegen de barman: twee bier, en hij vulde fles keurig met twee bier!

 

Terwijl we een foto maakte van de menigte op het dakterras was een man blij vereerd dat wij hem ook op de foto hadden gezet, inclusief zijn broer, schoonzus en zijn neefjes. Deze man sprak zowaar wat Engels en we hebben wel anderhalf uur met hem zitten kletsen. Dit was dus de man die ons maar bier wilde geven en wij vonden dat wel ongemakkelijk. Zeker als je weet dat 1 biertje gelijk staat aan 1 dag werken. Maar okey, we mochten niet zo trots doen en daarin had hij wel gelijk. Leuke gesprekken met hem gevoerd en het vooral over de verschillen tussen het communisme en kapitalisme gehad. Wij legden hem uit dat we weliswaar meer loon hadden, maar ons te pletter betalen aan de belasting, huur, gas, elektra en weet ik niet wat nog meer. Iedereen denkt in Cuba dat we knetterrijk zijn, dat zijn we natuurlijk ook wel vergeleken met een Cubaan, maar je moet toch alles een beetje in perpectief zien. Dat was ook onze conclusie van het gesprek: de balans zit ergens in het midden.

Je kan die man natuurlijk wel vertellen dat je Fidel een klootzak vindt, maar daar schiet je ook niet veel mee op. Het is soms beter om iemand die zo pro-cuba (gehersenspoeld haast) is, maar niet te veel shockeren.

 

Na dit leuke avondje liepen we richting de taxistandplaats. Daar stond een mannetje en die bood ons zijn auto met zichzelf aan als taxi. Prima!. " wat kost dat?" . " 5 dollar", krijgen we als antwoord. Voor 3 kilometer is dat belachelijk duur. 3 dollar is al meeeeer dan genoeg. We zeiden dat tegen hem en dat was okey. Terwijl we naar zijn auto lopen zeg ik ook tegen hem: " solo dolares dolares dolares". Hij moest wel lachen, en gaf wel toe " un poquito", een beetje dus. En hij zag er de humor wel van in. Hij zette ons af bij het hotel en ik gaf hem drie dollar. Dus ik zei dat het goed was zo en ik kreeg een aai over mijn hoofd. Vaak als je even een geintje maakt met de Cubanen dan breken ze min of meer en wint hun goede hart het van de dollartekens.

 

's avonds nog even lekker op ons eigen terrasje gezeten bij het hotel en helaas moesten we richting Havana om de auto in te gaan leveren, afscheid van Santa Clara, toch wel een gezellige stad.

 

 

 

 

 

 

We hadden dan wel geen internet, maar wel een echte pen en papier. Dus ik heb kort wat steekwoorden opgeschreven en die zal ik dan toch nog maar es gebruiken om het reisverslagje wat completer te maken....gaat ie:

 

Omdat we het zo lekker relaxed vonden in Trinidad hebben we besloten om nog een dag extra te blijven. Het was goed te merken dat we in het laagseizoen zaten, want dit stadje was erg rustig. De andere toeristen waren op een hand te tellen. Na een dag rondgehangen te hebben in Trinidad besloten we om de tweede dag ook maar even wat toeristische attracties uit te halen, dus de Lonely Planet opengeslagen. En ja hoor, in de buurt moest nog een oude slaventoren zijn vanaf waar ze vroegâh dus de slaven in de gaten hielden. Moest ook een mooi stukje rijden zijn. Onderaan de toren staat er gelijk een mannetje klaar met een `officieel´ bordje: "stop, official parking". Ach, whatever, laat die man maar naar onze auto koekeloeren.

De slaventoren was erg hoog, en je kon hem ook beklimmen. Wij als echte toeristen besloten dit wel even te doen. Voor 1 dollar mochten we de gammele trappen bestijgen die nog net niet van de houtrot uitelkaar vielen. Maar wij lieten ons niet kennen en beklommen de tig treetjes naar boven. Op twee derde hield ik het wel voor gezien, maar Henk liet zich niet kennen en ging tot bovenaan de top. Dus na even wachten kwam Henk weer naar beneden en uiteindelijk kostte de laatste twee trappen naar beneden hem toch wel wat moeite...trapjes lopen is niet onze dagelijkse bezigheid dus Henk had gigantische kramp in zijn benen. Ik hem natuurlijk uitlachen, maar mooi dat ik de dag erna ook spierpijn had!

 

Na deze avontuurlijke ruige tocht, zijn we nog even naar de kust gereden, waar je via Peninsula Ancon bij een aantal hotels kwam en waar je de mogelijkheid had om nog even naar het strand te gaan. Het strand hadden we al gezien en dat hebben we overgeslagen. Dus weer richting Trinidad via het havenplaatsje van het Peninsula Ancon. We wilden even kijken of we daar wat konden drinken. Terwijl we door het dorpje reden kwam er een man op ons af die ons aanbood om daar 's avond kreeft te eten voor 8 dollar.  Wij bedankte hem vriendelijk, we wilden liever in Trinidad zelf wat eten, dan konden we er ook nog een biertje bij drinken. Dus wij reden verder en vonden een barretje. Maar helaas, ze hadden daar geen koffie. Gelukkig kwam onze kreeftenvriend er weer aanlopen en bood ons aan om bij hem thuis koffie te drinken. Zo gezegd, zo gedaan. We liepen met hem mee en moesten stiekem naar binnen. De politie mocht ons niet zien. Eenmaal binnen hebben we even met hem gepraat en heb ik mijn brandende vraag kunnen stellen: waarom loopt iedereen hier toch in godsnaam met vogelkooitjes rond?? Hij liet zijn vogelkooi zien en daarin zat een soort valletje. Als de vogels van het voer zou eten werd hij gevangen in het kooitje, die hangen ze dan thuis op en vervolgens heb je je eigen zingparkiet voor in huis. Het lijkt hier wel volksport nummer een.

De koffie was ondertussen klaar en we kregen een superstrakke kop koffie waar je twee dagen van wakker kon blijven.

 

Na de koffie besloten we weer terug te gaan en onze vriend probeerde ons natuurlijk over te halen om vanavond terug te komen en vis bij hem te eten. Omdat het toch 10 minuten rijden was van Trinidad hebben we zijn aanbod toch afgeslagen. Terwijl we het dorpje uitreden zagen we een een soort tractor met een tank alias bar erop staan, waar allemaal mannen omheen stonden te drinken. Gelukkig hadden we nog een lege fles water in de auto liggen en we besloten eens te kijken wat ze daar verkochten. Bleek dat je daar voor een paar peso bier kon krijgen. Geweldig, dus wij hebben onze fles laten vullen, hadden we mooi een koud biertje. Het bier smaakte trouwens niet echt super, maar het was wel een gaaf gezicht daar. Al die lui bij zo'n trekker hangen en bier drinken maar!!!

 

's Middags hebben we nog even in Trinidad zelf rondgehangen. We hoorden ergens muziek en een vrouw trok ons naar binnen. Het bleek een reunie te zijn van mensen uit Havanna, of zoiets. In elk geval daar ook nog even een drankje genuttigd maar na een uur was het feest afgelopen. Op het laatste moment kwam er nog een stotterende jongen met ons praten, en het is ongelovelijk, maar iedereen heeft hier wel " amigos" in het land waar je vandaan komt. En wat ze er nou mee willen???

Na het feestje verkochten ze in het naburige deurpostje nog wat bier. Dus daar hebben we nog wat biertjes gehaald en lekker op de stoeprand zitten borrelen. Terwijl we daar zo zaten kwamen we onze Reggeavriend van de dag ervoor weer tegen. Gelijk een hand geven en even praten. Het grappige is dat als je wat Spaans spreekt ze gelijk hele verhalen in het onverstaanbaar Cubaans-Spaans op gaan hangen. Deze man deed dat dus ook. De helft versta je en de andere helft niet. Maar het leuke is dat de meeste mensen gewoon alleen maar een praatje met je willen maken en verder niks van je willen. En als ze het wel willen, en je bedankt vriendelijk van niet, dan gaan ze alsnog gewoon even babbelen met je, "no hard feelings". Erg leuk. Hij liet ons wel zijn tasje zien met zijn brillenkokers, waarna hij vertelde: " es Cuba" . Iedereen probeert wat extra's bij te verdienen.

 

Na wat biertjes zijn we nog even verder gaan slenteren door Trinidad. Terwijl ik een hele zoete kokoskoek kocht van een mannetje op straat kwamen we onze Reggeavriend weer tegen en nu hadden we ook wel honger. Aangezien het hem de dag ervoor niet was gelukt ons naar een eethuisje te leiden hadden we hem nu dan toch maar wel gevraagd of hij ons wilde meenemen naar het eethuisje. Dat was natuurlijk goed, meestal krijgen deze luitjes een dollar commissie van de eigenaar van het eethuisje, en hij bracht ons erheen. Onderweg vroeg ik hem ook of hij inderdaad commissie kreeg. Hij vond het niet nodig, en als wij hem een drankje gaven was het okey. Dus dat hebben we gedaan en heerlijk gegeten.

's Avonds zijn we dus uiteindelijk bij een of ander dansfeest beland, dat was dus de tweede dag eigenlijk. Maar dat verhaal is elders te lezen. Ach, je houdt de dagen niet zo goed bij als je op vakantie bent. Dat was de laatste avond in Trinidad, de dag erop naar Santa Clara.

 

 

 

 

Sjezus, wat zijn wij verwend in Nederland. We wilden wel wat later horen, maar het is hier heel normaal dat internet niet werkt. Aangezien een stel Canadezen mij net vertelde dat je geen hotmail kon lezen, heb ik al een heel verhaal als reactie geplaats bij ons een na laatste bericht.

Ik kon er dus wel bij komen dus op deze manier toch even duidelijk zichtbaar dat we nog wel leven.

 

In het kort: Trinidad was erg gaaf, leuke mensen, lekker gefeest en mooi weer. Santa Clara was ook een leuk stadje, ook al zegt de Lonely Planet van niet!! De Lonely Planet is toch vooral handig om de gedetailleerde kaartjes, maar de rest blijft een kwestie van smaak en interpretatie. In Santa Clara zaten we op een dakterras bier te drinken (uiteraard) en namen een foto. Dit vond een man zo leuk, dat we bier van hem kregen, en nog een.....etc. Hij wilde niet dat wij hem bier gaven, maar wij voelden ons natuurlijk hardstikke schuldig dat wij op zijn schamele loontje aan het teren waren. Echte Nederlanders......

Met ons is verder alles goed. Ik ( Mascha) heb al wel een blaasonsteking en een flinke buikgriep achter de rug, maar dat mocht de pret niet drukken. Eigen schuld dikke bult...wij wilden weer zo nodig in het meest louche barretje van Havana bier drinken,ik denk dat de hygiene aldaar mijn darmen heeft overwonnen!!!!!

 

Na weinig rondtrekken en veel wachten (openbaar vervoer is hier echt een ramp) zijn we nu aan het strand. Lekker genieten van de blauwe zee en relaxen. Dat was wel nodig, als je je bedenkt dat we twee dagen geleden TWEE dagen bezig zijn geweest om van een ander eiland af te kunnen komen. En nee,....dan bedoelen we niet qua reistijd, maar twee dagen wachten op een kaartje voor de boot!!!!!!!!!!!!!

 

Maar het mag de pret niet drukken...de sfeer is hier echt super! Het communisme heeft in elk geval 1 voordeel...de mensen zijn hier super solidair! En dat is hier wel handig.

 

En nu hebik kramp in mijn vingers....ik ga stoppen. Lees meer dus onder"reacties"  bij ons een na laatste bericht.

 

Grutn

Massie en Henkie

Jawel, hier zijn we weer, maar nu 80  kilometer verderop!

De rit naar Trinidad was erg mooi, over heuvels en lang de zee. Soms een half uur geen auto op de weg gezien, erg vreemd is dat. We kwamen wel een Nederlandse stadsbus tegen met de bestemming : Laag Dalen ( of zoiets) maar deze ging niet verder dan halverwege Trinidad. Ze zijn geschonken door Nederland en worden hier als vervoer voor de Cubanen gebruikt. Over vervoer gesproken, voor de Cubanen is dat niet geweldig. Bij elk dorpje waar we doorheen rijden zien we wel lifters staan langs de weg, die naar de grotere stad in de buurt willen. Waarschijnlijk om daar "dollar-inkopen" te doen, want en de meeste steden kan je moderne spullen halen, maar ook zeep en kleding en dat soort moderne bendigdheden.

Sowieso, het hele geld systeem is knap wennen. Een korte situatieschets: Je hebt de Cubaanse Dollars (voor toeristen en de Cubanen die in contact komen met de toeristen en dus dollars krijgen)  waar je alles voor kunt kopen. Maar je hebt ook de cubaanse Pesos waar je alleen staats voorzieningen mee kunt krijgen. Een pizza is hier 5 pesos, wat gelijk is aan 0.25 Cubaanse Dollars, welke weer gelijk zijn aan de Amerikaanse Dollars. Snap je het nog?????

 

Mooi zo. Na twee dagen ordinair all-inclusive en tussen de veel te dikke Canadezen zjin we dus nu in 'Trinidad. Een mooi oud stadje met een heel leuk sfeertje. Alles is inderdaad kleurig MArtijntje, de Spaanse invloeden zijn terug te vinden in de huizen. Ook de mensen zijn erg gekleurd, van blank tot pikzwart. Ze zijn erg vriendelijk en in tegendeel tot wat de Lonely Planet zegt helemaal niet opdringerig. Ze zijn echt lief.  Soms proberen ze je een sigaar te verkopen maar als je dan zegt dat je niet rookt (SURE) zijn we gewillig om je de weg te wijzen.

 

We hebben nu bnet buiten het stadje een mooi hotel met een fantastisch uitzicht over de bergen, de stad en de zee. De "bellboy", een oude man die ons naar onze kamer hielp, was erg grappig. "Mooi, jullie spreken Spaans". zei hij. En ging in rap tempo in het Spaans verder. Het meeste verstaan we wel dus geen probleem. Maar hij was echt leuk, we kregen ware commando's. "Parkeer hier je auto, much better, doe hem op de handrem. "much better", doe je deur op slot, "much better" en vervolgens moesten we onze kamerdeur openmaken. We moesten wel even testen of het water wel echt warm was, en vervolgen liet hij ons alles op de kamer zien wat we zelf ook wel snapten. Ah fijn, die man een dollar fooi (die Cubaanse dollars dus) en hij was ook weer blij.

 

We hebben net lekker op een terrasje gezeten en heerlijk kunnen kijken naar het dagelijkse straatleven. Lekker relaxed en een paar mooi fotoshoots kunnen nemen. We hebben ook nog een leeg flesje bier geschonken aan een vrouw die niet helemaal goed bij was, waarschijnlijk levert het wat statiegeld op, wat moet je anders met een lege fles??

 

Omdat het hier wel lekker is, blijven we hier twee dagen. Na morgen gaan we richting Havana! Daar hebben we wel erg veel zin in, na al die foute dagen op de all-inclusive resorts.

Voor nu...dit was het!

 

Hopelijk gaat iedereen goed daar en tot typs, waarschijnlijk vanuit Havana!!!

 

Grut'n: Henkie en Mascha

Zo, eindelijk hebben we dan internet!!

Na een niet al te lange en vervelende vliegreis zijn we aangekomen in Cuba. Onze eerste overnachting was in Varadero, HET supertoeristische en dure vakantieoord in Cuba. Dat viel dus al reuze mee (misschien omdat we in het laagseizoen zitten) maar het was er best mooi en rustig. We hebben voor 2.50 dollar p.p. gegeten, inclusief drankje. Na een bier of drie zijn we gaan slapen want we waren hardstikke moe. Mascha moest op een knetterhard matrasje slapen terwijl Henk op een lekkere dikke boxspring lag te snurken. Dus Mascha was om half 5 wakker met rugpijn en honger (zielig!!).

De volgende morgen hadden we een gratis!!!! super goed ontbijt en zijn we met de auto naar Playa Giron gereden, aan de Caraibische kust. Volgens Mascha was hier heel veel te doen en was het erg leuk. Maar 10 minuten voor aankomst bekeek Mascha de Lonely Planet gids nog eens en kwam tot de conclusie dat er eigenlijk geen zak te doen was. Maar goed, we waren er al bijna dus we zijn er toch maar heen gegaan. Na ongeveer 3 keer verkeerd gereden te zijn kwamen we aan. Onderweg nog twee lifters meegenomen ( een Cubaans stelletje) wat ons aanbood om bij hen te eten voor 10 dollar p.p. (krokodil en krab stonden op het menu).

We hebben dit vriendelijk afgeslagen en zijn eerst naar ons hotel gegaan, waar we voor vijf dollar extra all-inclusive konden genieten. We hadden in Nederland het hotel al betaald en gingen we er vanuit dat we al het eten en drinken nog zelf moesten betalen. Dat was dus mooi goedkoop scoren!!!!

Het hotel was erg fout, qua publiek dan. Dikke Canadezen die vol aan het genieten waren en als topper was er nog een leuke entertainment show!! Maar voor Henkie was dat mooi, want een onderdeel was dat vrouwen zoveel mogelijk mannen moesten zoenen..je snapt dat zo'n mooie kerel natuurlijk erg in trek was bij de chica's!!!!!

 

Vanmorgen zijn we om 10.00 uur vertrokken richting Playa Rancho, een strand vlakbij Cienfuegos, hier zijn we nu dus aan het internetten. Ook hier was het hotel weer op basis van all-inclusive dus of we nu 15 dollar p.p. wilden bijbetalen voor eten en drinken. Ach...we zijn de slechtste niet en drinken 's avonds graag nog wat. Dus dat hebben we ook maar gedaan.

Ik heb nog 5 minuten dus ik ga afronden.

Morgen gaan we naar Trinidad en dan zien we nog wel. Het is erg mooi hier, de mensen zijn heel lief en wijzen ons heel goed de weg. Het zijn een soort levende bewegwijzeringsborden! Erg tof!

Het weer is ook fanatastisch:lekker windje en niet al te warm, s nachts lekker koel en dus lekker slapen.

 

Dank voor al jullie lieve reacties en hopelijk volgt er gauw meer!!!

 

Groetjes Henkie en Mascha!!